na6.pl

Życie religijne w starożytnych Chinach

epoka: Starożytność

dział: Życie religijne

  • Informacje ogólne
  • Taoizm
  • Konfucjanizm
  • Buddyzm
  • Taoizm

    Taoizm, (daojia) religijno –magiczny system filozoficzny, nurt myślowy lub jak niektórzy określają system religijny. Jest jednym z kierunków, który łączy myśl moralną z myślą filozoficzna, etyczną i tradycyjnymi wierzeniami chińskimi. Twórcą taoizmu jako zorganizowanej religii był Zhan Daoling (34-156), a następnie w VI w p.n.e Lao-cy (znany też pod nazwą Laozi), kontynuatorem jego myśli był Zhuangzi (IV-III w.p.n.e.)

     

    Za najważniejsze księgi taoizmu uważane są Daodejing oraz Zhuangzi. Lao-cy był autorem dzieła pt.: „Księgi drogi cnoty” czyli „Tao-te-cing” lub „Księga drogi i potęgi,  w której zawarł wiele swoich poglądów na życie. Według Lao-cy, każdy człowiek powinien kroczyć właściwą drogą (chińskie tao znaczy „droga”- „siła kosmiczna”, tu chodziło raczej o najwyższy byt moralny) mędrca, który koncentruje się na kontemplacji najmniejszych detali życia z zachwytem dziecka. Samego tao nie da się jednak opisać, a wszelkie tego typu próby jedynie przybliża jego rzeczywistość, ale nie określa ostatecznie. Tao ma dwa przeciwstawne aspekty (jin i jang). Są to kosmiczne zasady, które nieustannie oddziałują na siebie i dopełniają się nawzajem.

     

    Jin oznacza to, co żeńskie, pasywność, mrok, miękkość, wklęsłość i pustkę. Jang natomiast symbolizuje to, co męskie, aktywne, światło, twardość, wysokość i pełnię. Człowiek sam nie może dojść do doskonałości, jednak powinien dążyć do rozwoju duchowego aby osiągnąć stan mędrca taoistycznego i tym samym harmonię z tao. Potrzebne mu są w tym:

    • skromne i zgodne z naturą życie, w którym nikt z nikim nie rywalizuje o realizację wygórowanych ambicji,
    • zgodność zasad jin i jang, które stanowią warunek harmonijnego świata,
    • prostota,
    • samotność.
    Laozi uważał, że w życiu należy się poddać milczącemu kierownictwu tao. Celem człowieka jest odzyskanie naturalnej spontaniczności i zachowanie postawy szlachetnej prostoty. Ten stan określa się jako „powrót do dzieciństwa”.

     

    Inne cechy i założenia taoizmu to:

    • istnieje duchowa- materialna jedność świata,
    • nie należy sprzeciwiać się naturalnemu porządkowi panującemu w przyrodzie,
    • człowiek powinien być wolny i sceptyczny wobec wszelkich konwencji,
    • należy uznać wyższość kontemplacji nad nauką,
    • należy ograniczyć porządek władzy i rolę państwa do minimum, zgodnie z zasadami:

    Im więcej ustaw i przepisów tym więcej przestępstw.

    Im mniej rządzi władca, tym lepiej powodzi się jego krajowi.

    Według taoizmu istnieje pięć żywiołów tj.:

    • woda,
    • drzewo,
    • ogień,
    • ziemia,
    • metal.

    W taoizmie religijnym wykształciły się dwa nurty tj.: nurt ludowy nurt świątynny. Po pojawieniu się Konfucjusza (VI-V w p.n.e.) taoizm ustąpił miejsca konfucjanizmowi. Obecnie taoizm istnieje na Tajwanie i w Hongkongu, ma też wyznawców wśród wiejskiej ludności Chin.

    Z taoizmem religijnym związane są też:

    • medycyna chińska,
    • nauka,
    • wewnętrzne style walki,
    • medytacje w ruchu,
    • techniki dywinacyjne,
    • poszukiwanie sposobów na długowieczność,
    •  poszukiwania naturalnej równowagi energetycznej w otoczeniu człowieka (Feng Shui).
    Małgorzata Grządziel